از کودکی واژگانی می‌شنیدم که برایم جای سوال داشت...

این روزها فکر می‌کنم به همین واژه‌ها.. 

که گاهی خود نیز استفاده می‌کنم...

برای مانند:همهٔ زنها فلانند...

مگر من چند زن با آن مشخصات دیده‌ام؟؟

آیا دیده‌ام؟همهٔ مردها فلانند..

مگر من چند مرد با آن مشخصات دیده‌ام؟

آیا دیده‌ام؟فلان شهر فلان خصلت را دارند..

مگر بر ما ثابت شده امومیت این موضوع؟

فلان قوم فلان جورند که هیچگاه نیز ثابت نگردید..

چرا نسل‌های قبل از ما به همین راحتی‌ افکار مارا 

با اینهمه بد بینی‌ به همه چیز ,

بی‌ دلیل و به همین راحتی‌ عجین کردند؟

بیایم ما از این واژگان..از این فکر ها..

از این باورهای اشتباه رها شویم..

فضولی به ملیت یا قومیت نیست...درو
غ وکلک هم همین طور..

هیچ چیز را نمی‌شود به صورت محض قبول کرد... 

همه فلانند و همه بهمانند.. چه کسانی‌ هستند این همه؟

اما میشود باور کرد این همه که میگویم..

دختر‌های اطراف ما از خانواده تا دوستان 

با کمی‌ ارفاق یا به واقع خوبند..

پسرهای خانواده یا دوستان 

با کمی‌ ارفاق یا به واقع خوبند...

خوب نبودند که با ما نبودند...!

اجتماع ما مگر همین‌ها نیستند؟

در بارهٔ چه کسانی‌ قضاوت می‌کنیم؟

بیایم باور کنیم خوبیم..با هم خوب باشیم..اعتماد بسازیم..

پشت هم باشیم..هم دیگر را تنها نگذاریم...

بیایم ما برای نسل آینده , باور خوبیها باشیم...

بیایم ایرانی‌ باشیم..همچون ناممان و نیاکانمان 

نجیب و نجیب زاده باشیم..

بیایم که باشیم و انسان باشیم...

ای دوست داشتنی‌ترین انسانهای زمین..


پندار نیک‌ - گفتار نیک‌ - کردار نیک‌

در صورت پذیرفتن این باور زیبا و

برای گسترش آن لطف کنید به اشتراک بگذارید

سپاسگزارم

با احترام

سرباز میهن

سورنا