کاش زندگی مثه سنگنوردی بود
دوستی ها را گره دو سر طناب می زدیم
از کارگاه غم فرود می رفتیم
امید را با یومار صعود می کردیم
و زیر کلاهک سرنوشت رکاب می زدیم
مشکلات را جامپ و معرفت را تاپ می کردیم